Í þessari bók er fjallað um 4. gr. 7. viðauka við mannréttindasáttmála Evrópu um ne bis in idem og áhrif bannreglunnar á íslenskan rétt. Hún er liður í fræðilegum rannsóknum mínum á sviði sakamálaréttarfars. Reglur um ne bis in idem, eða um neikvæð efnisleg réttaráhrif dóma í sakamálum, hafa verið lögfestar hér á landi um árabil eins og rakið er í bókinni. Ef ljóst væri að reglan í mannréttindasáttmálanum væri aðeins til fyllingar reglum landsrétar hefði vart verið þörf að rita heila bók um efnið. Eins og rökstutt er í bókinni er staðan hins vegar önnur. Mannréttindadómstóll Evrópu hefur túlkað 1. mgr. 4. gr. 7. viðauka þannig að gildissvið reglunnar og inntak einstakra skilyrða hennar er að veruleyti leyti víðtækara en leiðir af ákvæðum laga um meðferð sakamála um ne bis in idem.

Markmiðið með ritun bókarinnar var að rannsaka með eins tæmandi hætti og kostur er inntak og gildissvið 4. gr. 7. viðauka við mannréttindasáttmála Evrópu og áhrif reglunnar á íslenskan rétt.

Höfundur bókarinnar fékk styrk úr Fræðasjóði Úlfljóts við ritun bókarinnar.